ఆదిమూలం వెంకట కృష్ణ మూర్తి

బాధలు వచ్చినప్పుడు నీ దగ్గరకు వస్తాను… సంతోషంగా ఉన్నప్పుడు కూడా,కోపంతో రగిలిపోతున్నప్పుడు కూడా,ఓడిపోయినప్పుడు కూడా,గెలిచినప్పుడు కూడా… నా మనసులో ఉన్నదంతా నీతోనే మాట్లాడుతాను. విచిత్రం ఏమిటంటే… నువ్వు ఎప్పుడూ మధ్యలో అడ్డుకోలేదు,సలహాలు ఇవ్వలేదు,తీర్పులు చెప్పలేదు. నిశ్శబ్దంగా వింటూ ఉంటావు. అందుకేనేమో…నువ్వు నాకు చాలా ఇష్టం. నేను నవ్వినా…, ఏడ్చినా…, నిన్ను నమ్మినా… ,నమ్మకపోయినా ఒకేలా ఉంటావు. నీ ముఖంలో మార్పు ఉండదు,నీ సమాధానం కోసం ఎదురుచూడాల్సిన అవసరం ఉండదు. గుడిలోని ఆ రాతి విగ్రహంలా… నా మాటలన్నీ […]

చిన్నప్పుడు హీరోలంటే తెరపై కనిపించే వారేననుకున్నాను… వారి కోసం చప్పట్లు కొట్టాను,వారి మాటలను అనుకరించాను,వారి విజయాల్లో నన్ను నేను చూసుకున్నాను. కానీ నా వెనుక నిలబడి,నిశ్శబ్దంగా నా జీవితాన్ని నిర్మిస్తున్న ఒక మహా వ్యక్తినిగుర్తించలేకపోయాను. ఆయనకు అభిమాన సంఘాలు లేవు,భారీ కటౌట్లు లేవు,చప్పట్లతో మారుమోగే థియేటర్లు లేవు. ఉన్నది ఒక్కటే… నా కలల కోసం అలసటను మరిచిన హృదయం. నేను ఓడిపోతే ధైర్యంగా నిలబెట్టిన చేయి,నేను గెలిస్తే నాకంటే ఎక్కువగా సంతోషించిన మనసు,నేను ముందుకు నడవాలని వెనకే

నిప్పు లాంటి మాటలతోప్రతిరోజూ కాలిపోయే వైట్ కాలర్ ఉద్యోగి,మీటింగ్‌ల మధ్య మౌనంగా కరిగిపోతూ,నవ్వుల వెనక నొప్పిని దాచుకుంటాడు. డెడ్‌లైన్‌ల దెబ్బలకుమనసు ముక్కలవుతున్నా,“నేను బాగున్నాను” అనే ముసుగుతోమరో రోజును నెట్టుకొస్తాడు. ఒకవైపు అతని బాధలు,మరోవైపు ఉక్కు కర్మాగార ఉద్యోగి కథ—ఒకేసారి మూతపడిన స్టీల్ ప్లాంట్‌తోజీవితమే ఖాళీ అయిపోయింది. సైరన్ మోగని ఆ ఉదయం,పొగలు లేవని ఆ సాయంత్రం,ఉక్కు కరిగే భట్టీల కన్నాగుండెలే ఎక్కువగా మండిపోయాయి. నిన్నటి వరకు వేల చేతులకుఆధారమైన ఆ ఫ్యాక్టరీ,ఈరోజు తుప్పు పట్టిన గేట్ల వెనుకనిశ్శబ్ద

రచన: ఆదిమూలం వెంకట కృష్ణ మూర్తి మనసూ … ప్రాణం … నీ వైపు కొట్టుకొచ్చాక మిగిలి పోయిన యీ మట్టిలో … ఏ విత్తనం నాటమంటావు ? సముద్రం గుండె లోతుల్లోకి జారిపోయిన ఓ కన్నీటి బొట్టు జాడ కోసం, ఏ వలను విసరమంటావు. ఒక్క చినుకు కోసం ఆకాశాన్నే చూస్తూ, నోరు తెరచిన బీడులా ఎలా ఉండి పొమ్మంటావు. రాత్రి రాలిన మంచు బిందువు ఆవిరయ్యే వరకు ఎదురు చూసే కళ్ళకు ఏ సమాధానం

రచన: ఆదిమూలం వెంకట కృష్ణ మూర్తి “నా కొడుకున్నది పట్నం – తిప్పుతాడు బతుకు బాటల రాట్నం” గడ్డి గుడిసెలో గుడ్డి దీపం కనుగుడ్ల పై కొడుకు రూపం. కొడుకు నుంచి జాబు కోసం కంటికి చేయిచేరుస్తూ చుస్తున్నది చేతిలో సాంచెల్ జారుస్తూ కాలం కూర్చున్నది దూర తీరాలలో కాగడాల వెలుగు న్యాయాన్యాయాలకు అలుగు. పోస్ట్ … పోస్ట్ .. పోస్ట్ … క్రింద పడ్డ జాబు ముక్క చేతికందింది. “అమ్మా, నా భవితే దేశానికి దివిటి