నిప్పు లాంటి మాటలతో
ప్రతిరోజూ కాలిపోయే వైట్ కాలర్ ఉద్యోగి,
మీటింగ్ల మధ్య మౌనంగా కరిగిపోతూ,
నవ్వుల వెనక నొప్పిని దాచుకుంటాడు.
డెడ్లైన్ల దెబ్బలకు
మనసు ముక్కలవుతున్నా,
“నేను బాగున్నాను” అనే ముసుగుతో
మరో రోజును నెట్టుకొస్తాడు.
ఒకవైపు అతని బాధలు,
మరోవైపు ఉక్కు కర్మాగార ఉద్యోగి కథ—
ఒకేసారి మూతపడిన స్టీల్ ప్లాంట్తో
జీవితమే ఖాళీ అయిపోయింది.
సైరన్ మోగని ఆ ఉదయం,
పొగలు లేవని ఆ సాయంత్రం,
ఉక్కు కరిగే భట్టీల కన్నా
గుండెలే ఎక్కువగా మండిపోయాయి.
నిన్నటి వరకు వేల చేతులకు
ఆధారమైన ఆ ఫ్యాక్టరీ,
ఈరోజు తుప్పు పట్టిన గేట్ల వెనుక
నిశ్శబ్ద స్మారక చిహ్నమై నిలిచింది.
ఒక ఉద్యోగం పోయిందంటే
ఒక జీతం మాత్రమే కాదు,
ఒక ఇంటి కలలు,
పిల్లల చదువులు,
వృద్ధుల మందులు,
అమ్మ కళ్లలోని నమ్మకం కూడా కూలిపోతాయి.
వైట్ కాలర్ ఉద్యోగి
ఎయిర్ కండిషన్ గదిలో కూర్చున్నా,
ప్రతి ఈమెయిల్ ఒక బాణంలా,
ప్రతి రివ్యూ ఒక తీర్పులా,
ప్రతి రాత్రి నిద్రలేని యుద్ధంలా మారుతుంది.
స్టీల్ ప్లాంట్ కార్మికుడు
ఎండల్లో చెమటలు చిందించి,
ఉక్కుకు బలం ఇచ్చిన చేతులతో
ఈరోజు తన కుటుంబ భవిష్యత్తునే వెతుకుతున్నాడు.
ఒకడు మాటలతో కాలిపోతే,
మరొకడు పరిస్థితులతో కూలిపోయాడు.
ఒకడి జీతం ఉన్నా శాంతి లేదు,
మరొకడికి శ్రమ ఉన్నా ఉద్యోగం లేదు.
కానీ ఇద్దరి కథల్లోనూ
ఒకే రక్తం ప్రవహిస్తుంది—
గౌరవంగా బతకాలనే తపన,
కుటుంబాన్ని నిలబెట్టాలనే పోరాటం.
ఈ సమాజం విజయాలను మాత్రమే చూస్తుంది,
కానీ ఆ విజయాల వెనుక
ఎన్ని కన్నీళ్లు ఎండిపోయాయో అడగదు.
ఎన్ని కలలు చనిపోయాయో లెక్కించదు.
అయినా మనిషి ఓడిపోడు…
ఉక్కు కరిగితేనే రూపం మారినట్లు,
బంగారం కాలితేనే మెరుపు వచ్చినట్లు,
కష్టాలు మనసును కాల్చినా
ఆశను మాత్రం కాల్చలేవు.
ఒక రోజు వస్తుంది…
మళ్లీ సైరన్ మోగుతుంది,
మళ్లీ నవ్వులు వినిపిస్తాయి,
మళ్లీ చేతులకు పని దొరుకుతుంది.
అప్పుడు ఈ నిప్పు మాటలూ,
ఈ నిరుద్యోగ బాధలూ,
గతాన్ని గుర్తు చేసే గాయాలుగా మిగిలిపోతాయి.
ఎందుకంటే…
మనిషి ఉక్కు కన్నా గట్టివాడు,
పరిస్థితుల కన్నా గొప్పవాడు,
ఆశ ఉన్నంత వరకు
ఏ ఓటమి శాశ్వతం కాదు.