చిన్నప్పుడు హీరోలంటే తెరపై కనిపించే వారేననుకున్నాను…
వారి కోసం చప్పట్లు కొట్టాను,
వారి మాటలను అనుకరించాను,
వారి విజయాల్లో నన్ను నేను చూసుకున్నాను.
కానీ నా వెనుక నిలబడి,
నిశ్శబ్దంగా నా జీవితాన్ని నిర్మిస్తున్న ఒక మహా వ్యక్తిని
గుర్తించలేకపోయాను.
ఆయనకు అభిమాన సంఘాలు లేవు,
భారీ కటౌట్లు లేవు,
చప్పట్లతో మారుమోగే థియేటర్లు లేవు.
ఉన్నది ఒక్కటే…
నా కలల కోసం అలసటను మరిచిన హృదయం.
నేను ఓడిపోతే ధైర్యంగా నిలబెట్టిన చేయి,
నేను గెలిస్తే నాకంటే ఎక్కువగా సంతోషించిన మనసు,
నేను ముందుకు నడవాలని వెనకే నిలిచిపోయిన జీవితం.
అతడే నా నాన్న.
జీవితమంతా నా కోసం పోరాడిన ఆయనను
నేను సాధారణ మనిషిగానే చూశాను.
ఆయన వెళ్లిపోయాకే తెలిసింది…
సినిమాల్లో హీరోలు మూడు గంటల కథలో గెలుస్తారు,
కానీ నా నాన్న ప్రతి రోజూ తన కథను త్యాగంతో రాశాడని.
ఇప్పుడు ఎక్కడైనా “హీరో” అనే మాట వినిపిస్తే,
మనసు ఒక్కసారి నిశ్శబ్దమైపోతుంది.
ఎందుకంటే…
నేను వెతికిన హీరోలు తెరపై ఉన్నారు,
కానీ నేను కోల్పోయిన హీరో నా ఇంట్లో ఉన్నాడు.
ఇప్పుడు ఆయన ఫోటో ముందు నిలబడినప్పుడల్లా
ఒక బాధ గుండెను తాకుతుంది—
ఆయన బతికున్నప్పుడు చెప్పలేకపోయిన మాటల బాధ.
“నాన్నా…
ప్రపంచం చూపించిన హీరోల వెంట పరిగెత్తాను,
కానీ నా ప్రపంచాన్ని నిర్మించిన హీరో మీరు అని
చాలా ఆలస్యంగా తెలుసుకున్నాను.”
ఈ రోజు ఆయన లేరు…
కానీ నా ప్రతి అడుగులో ఆయన త్యాగం ఉంది,
నా ప్రతి విజయానికి ఆయన చెమట వాసన ఉంది,
నా ప్రతి శ్వాసలో ఆయన ప్రేమ ఉంది.
అందుకే ఇప్పుడు గర్వంగా చెబుతాను—
నా జీవితంలో గొప్ప హీరో
ఏ తెరపై కనిపించలేదు…
ఆయన నన్ను “కొడుకు” అని పిలిచిన నా నాన్న.