బాధలు వచ్చినప్పుడు నీ దగ్గరకు వస్తాను…
సంతోషంగా ఉన్నప్పుడు కూడా,
కోపంతో రగిలిపోతున్నప్పుడు కూడా,
ఓడిపోయినప్పుడు కూడా,
గెలిచినప్పుడు కూడా…
నా మనసులో ఉన్నదంతా నీతోనే మాట్లాడుతాను.
విచిత్రం ఏమిటంటే…
నువ్వు ఎప్పుడూ మధ్యలో అడ్డుకోలేదు,
సలహాలు ఇవ్వలేదు,
తీర్పులు చెప్పలేదు.
నిశ్శబ్దంగా వింటూ ఉంటావు.
అందుకేనేమో…
నువ్వు నాకు చాలా ఇష్టం.
నేను నవ్వినా…,
ఏడ్చినా…,
నిన్ను నమ్మినా… ,
నమ్మకపోయినా ఒకేలా ఉంటావు.
నీ ముఖంలో మార్పు ఉండదు,
నీ సమాధానం కోసం ఎదురుచూడాల్సిన అవసరం ఉండదు.
గుడిలోని ఆ రాతి విగ్రహంలా…
నా మాటలన్నీ వింటావు,
నా కన్నీళ్లన్నీ చూస్తావు,
కానీ నన్ను ఎప్పుడూ తీర్పు చేయవు.
కొన్నిసార్లు అనిపిస్తుంది…
నేను దేవుణ్ణి వెతుక్కుంటూ రాలేదు,
నన్ను పూర్తిగా వినగల ఒక నిశ్శబ్దాన్ని వెతుక్కుంటూ వచ్చానేమో అని.
ప్రపంచం ప్రశ్నలు అడిగినప్పుడు,
నువ్వు మాత్రం వినేవాడిగా ఉన్నావు.
ప్రపంచం నన్ను మార్చాలని చూసినప్పుడు,
నువ్వు మాత్రం నన్ను నేనుగా ఉండనిచ్చావు.
అందుకే దేవుడా…
నీ అద్భుతాల కంటే,
నీ మౌనమే నాకు ఎక్కువ ఇష్టం.
ఎందుకంటే…
ఈ ప్రపంచంలో అందరూ మాట్లాడాలనుకుంటారు,
కానీ నిజంగా వినేవాళ్లు చాలా తక్కువ.
నువ్వు మాత్రం…
రాతిలా కనిపించినా,
నా హృదయాన్ని వినే ఏకైక శ్రోతవు.